چین: آمریکا همه تحریمهای غیرقانونی علیه ایران را بردارد – قدس آنلاین

جای جون معاون وزیر خارجه چین نیز که به عنوان نماینده پکن و ناظر در نشست بین المللی دوستان لیبی شرکت کرده بود در جایگاه خود موضع کشورش را به گوش جهانیان رساند و گفت: ما همواره اوضاع لیبی را زیرنظر داریم. اما اروپا نگاه محتاطانه تری به چین دارد. به عبارت دیگر سیاست نگاه به شرق جنبه واقع­گرایانه دارد یا تنها انتقادی است؟ مثلا این سه کشور، برای مقابله با دشمن مشترک خود یعنی تروریسم داعش و القاعده، با بهره برداری از تقدس ضرورت بقای کشور، حمایت از ملت ها، و امنیت ملی و یا حتی منفعت اقتصادی در شرایط ایجاد ثبات در منطقه، که به نوعی برگرفته از فرهنگ سنتی-ایدئولوژیک و ویژگی های تاریخی-اجتماعی این کشورهاست، به همکاری با یکدیگر در قالب «روند امنیتی آستانه» و «مذاکرات نشست سران» پرداخته اند که در مقطعی هم موفق عمل کرده است. در مورد «ایدئولوژی» هم شاهد گرایش شدید دولت های قوی ملی همچون ایران، روسیه و ترکیه به سمت بهره برداری از منبع قدرت ایدئولوژی، البته با تکیه بر ویژگی های خاص هر یک از این کشورها، برای تأمین منافع ژئوپلتیک هستیم.

منتهی ویژگی هند به گونه ای است که خود را با روندهای ژئوپلتیک و اقتصاد جهانی و منطقه ای غالب در نگاه شرقی و غربی بطور هوشمندانه سازگار کرده است و از این لحاظ یک کشور خاص است که کمترین تعارض را در نقطه تلاقی نگاه های شرقی و غربی دارد. بنظرم بر محور نوعی «موازنه مثبت» و گسترش اقتصاد «توسعه-محورانه» که منطق ژئوپلتیک انتقادی، یعنی ترکیب جغرافیای کلاسیک و ارزش های انسانی و جمعیتی، بر آن حاکم است. بخش نخست سیاست اصلاحات در اقتصاد روستایی چین دکتر ناظم خادم آدم مقدمه استراتژی اقتصادی کشور چین پیش از شروع اصلاحات در سال 1978 در فضای سیاسی حاکم بر آن دوران،بر محور تأکید بر سیاست درهای بسته،اتکاء به برنامهریزی متمرکز،استفاده از نظام کمونها و اولویت دادن به تولید صنایع سنگین میگشت. چین بزرگترین شریک تجاری تقریباً همه کشورهای آسیایی است و در سال 2021، اعضای انجمن کشورهای جنوب شرق آسیا با هم به عنوان شریک تجاری برتر چین رتبه بندی شدند.

به جز حزب کمونیست، حزبهای دیگری هم در این کشور وجود دارند که در کنگره ملی خلق و کنفرانس مشورتی سیاسی خلق نیز حضور دارند اما اکثریت قریب به اتفاق نمایندگان از حزب کمونیست چین انتخاب میشوند و اپوزیسیون واقعی در مقابل آن وجود ندارد. در سال 2020، چین یک قانون امنیت ملی را بر این شهر تحمیل کرد که عملاً به خودمختاری آن تحت الگوی حکومتی «یک کشور، دو سیستم» که در سال 1997 در زمان انتقال هنگکنگ از لندن به پکن وضع شد، پایان داد. در مورد نوع «دولت»، شاهد تقویت حکومت های حداکثری به جهت تقدس یافتن بیشتر مسائل مربوط به امنیت و بقای کشورها در دنیای هرج و مرج گونه کنونی هستیم. بر همین مبنا، طرح «جاده ابریشم جدید» چین (یک کمربند یک جاده)، به عنوان یک کمربند شرقی-غربی، بیشتر به دنبال مشارکت چین در زنجیره انتقال منطقه ای کالاها و سیاست از طریق یافتن دوستان جدید در غرب آسیا، اروپای مرکزی و شرقی و آفریقا است. اول، رهبران چین عملگرا هستند و مشمول محدودیت های ایدئولوژیک نیستند.

در مورد مفهوم «جنگ» هم کاملا مشهود است که توجیه ورود جنگ برای حفظ امنیت و بقای «دولت» بتدریج تقویت شده، ضمن اینکه بر کارآمدی و مشروعیت جنگ های نامتقارن هم افزوده می شود. روسیه هم در سال های اخیر به مفهوم امنیت و توسعه آسیایی و نگاه به شرق در قالب منطقه گرایی و توجه بیشتر به ملت های پیرامون خود اهمیت بیشتری می دهد. اکنون چالش تاریخی حکومت ها در منطقه برقراری تعادل بین «حکومت داری خوب» (توسعه اقتصادی و سیاسی) و برقراری «امنیت ملی» (بقای کشور) است. این موضوع شاید اولین چیزی باشد که با شنیدن نام این کشور به ذهن برسد؛ اما مدیریت این جمعیت و رسیدن بهجایگاه کنونی، داستانی شنیدنی و صدالبته عبرتآموز دارد. ایران واقعیت حضور قدرتمند روسیه در سوریه را به دلیل وجود پایگاه های نظامی این کشور و اهمیت سوریه در معادلات مدیترانه ای رقابت روسیه با ناتو پذیرفته است. اگر مثلث متساوی الساقینی را در نظر بگیریم که قاعده آن مسیر دریایی مواصلاتی و راهبردی خلیج فارس و (شرق) آسیا می باشد، در این صورت هند – با موقعیت کلیدی خود برای کنترل اقیانوس هند – در راس بالایی مثلث قرار می گیرد، و ایران و اندونزی، لنگرهای (رئوس) غربی و شرقی آن خواهند بود.

دیدگاهتان را بنویسید